baanbreker
Ze zeggen dat ik snel voortbeweeg
Maar er is niets om dat aan af te meten
Ik voel geen wind in mijn gezicht
Er is geen landschap dat aan me voorbij trekt
Ik hoor geen enkel geluid
Alleen het malen van mijn eigen gedachten
Ik sta stil
Ik sta stil in de tijd
Het zou zondag kunnen zijn
Of maandag
Volgend jaar misschien
Twee eeuwen geleden
Ik heb er geen notie van
Hoe kun je tijd voelen als het altijd donker is
Als je stilstaat
Je leven geen ritme kent
Er niemand om je heen is
Er is niemand om mij heen
Ze zeggen dat er duizenden zijn zoals ik
Maar ik weet niet waar ze zich bevinden
Heb er nooit een ontmoet
Misschien bewegen ze met dezelfde snelheid als ik
Of misschien staan ze net zo stil
Als ze bestaan zijn ze heel ver van me weg
Dat weet ik zeker
Ze zijn heel ver van mij weg
Soms voel ik jupiterkoude in mijn rug
En helioswarmte in mijn gezicht
Maar het is een oppervlakkig voelen
Ik word er niet koud of warm van
Niet koud of warm
Ik hoop dat jij snel komt
In mij binnendringt
Met een klap waardoor ik nog lang natril
Een klap die mij uit het veld slaat
Die mij uit mijn baan rukt
Waardoor ik tijd, snelheid en ruimte zal voelen
Waardoor ik
Dat klinkt misschien vreemd
Helemaal mijzelf kan zijn
Ondanks dat jij in me bent
Kan dat?
Bevangen zijn door een ander
En je toch vrij voelen?