|
|
Het is even goed op de kaart kijken hoe ik er moet komen. Schalkwijk. Het dorp ligt
ingeklemd tussen de Lek, de A27, het Amsterdam-Rijnkanaal en de spoorlijn van Utrecht naar s-Hertogenbosch.
Ik bevind me langs de Schalkwijkse Wetering, die ooit als inundatiekanaal werd gebruikt. Tussen fort
Honswijk aan de Lek en deze Wetering werd rond 1880 een speciaal verbindingskanaal gegraven. Via dit kanaal en de Wetering werd water van de Lek naar de gebieden rondom Utrecht getransporteerd, om die onder water te
kunnen zetten. Inunderen, ik kende het woord niet, maar de website van de Hollandse Waterlinie geeft uitgebreide informatie.
De Schalkwijkse Wetering heeft zijn functie verloren, en dat is duidelijk zichtbaar.
Knotwilgen die het wachten op het knotten beu zijn leggen hun waterhoofd te ruste in de Wetering, alwaar ze aan een nieuw leven beginnen en rustig verder groeien.
Ik wandel langs de Wetering richting Schalkwijk.
Na een paar honder meter zie ik een torenachtig kasteeltje, dat zo te zien wel gebruikt maar niet bewoond wordt.
Als ik bij thuiskomst op het internet aan het speuren sla blijkt dat de woontoren het laatste
restant is van het kasteel Vuylcoop dat waarschijnlijk gesticht werd door een lid van het sinds lang uitgestorven geslacht van de heren van Schalkwijk.
Waren deze heren nu rond als boze geesten? En heb ik door
mijn bezoek aan het torentje hun ergernis gewekt? Tijdens het schrijven van dit verslagje geeft mijn verwarmingsketel de geest. In een paar seconden tijd is mijn gehele zoldervloer geïnundeerd!
Zeer uitgebreide informatie over de Hollandse Waterlinie is te vinden op een zeer fraaie website.
Historische gegevens over kasteel Vuylcoop zijn ook na te lezen op internet.
|
