|
|
Als ik de duinovergang passeer zie ik hoe druk het is. Op het strand
krioelt het van de mensen. Logisch, het wordt 34° vandaag, maar hier aan het water zal het wat koeler zijn.
Ik ben nog te noordelijk volgens mijn Geko, loop dus naar de vloedlijn en wandel in zuidelijke
richting. Al na een paar honderd meter wordt het een stuk rustiger. Als de mensen die ik zojuist bij de duinovergang zag een paar minuten doorlopen hebben ze veel meer ruimte. Maar ja, de meeste gaan niet een dagje
naar het strand, ze verhuizen! Windschermen, parasols, koelboxen, rubberboten, vliegers, ballen, ligstoelen, jengelende kinderen, oma, de hond. Alles wordt meegesleept. En als je dan zo'n duinovergang over bent, dan
laat je direct alles in het zand ploffen. Gezellig ook wel, zo dicht op elkaar, is net als thuis.
Na een minuut of 10 wandelen kijk ik eens goed vooruit. Draagt die man geen zwembroek? Nee, draagt hij niet. En
die vrouw? Ook al naakt zo te zien. Als ik volgens mijn Geko precies op 52° Noorderbreedte ben kijk ik eens echt goed om me heen. Als ik het niet dacht; ik ben op het naaktstrand.
Verdorie, en ik ben hier
gekomen om foto's te maken. Ik aarzel, durf niet goed mijn camera uit mijn rugzak te halen. Je zult zien dat hij door een of andere vent uit mijn handen wordt gemept. Zoals door die man daar. Die loopt wel trots met
zijn pik vooruit, maar op kantoor moet hij blozen als iemand zegt dat zijn gulp open staat.
Wat ik nog wel durf is met een schelp het woord 'start' in het zand schrijven, en daar een foto van maken. De tweede
foto toont het strand als er net even niemand voorbij wandelt, en de derde een aantal naakte meeuwen. De foto van de auto laat zien dat ik echt op het strand van 's-Gravenzande ben geweest.
Ik wandel weer verder,
glimlachend om de gedachten die ik zojuist op het naaktstrand had. Mijn tocht is nu echt begonnen, en de eerste plek de beste bleek zeer apart.
|
