oorlogstaal
Margootje is mijn favoriete geallieerde. Ze is prachtig woestijngeel van kleur, merk Golden Retriever, de Apache onder de honden. Ze woont een paar straten verder, en gisteravond werd ze weer tegelijkertijd met mij uitgelaten. Dat komt omdat mijn baasje een oogje heeft op haar vrouwtje Tessa, de elite-eenheid van ons dorp.
'Tisme wat hè? De Amerikanen lijken niet hard op te rukken.'
'Ja, en Janhein zijn aandelen zijn er ook alweer door gezakt.'
Typisch voor Tessa, om alles direct op haar echtgenoot te betrekken. Janhein is generaal bij een ICT bedrijf, rijdt rond in een Volvo type B52. Op zaterdag doet Tessa er de boodschappen mee. Het gevaarte is zo breed dat, als ze bij Albert Heijn tussen de andere auto's parkeert, ze de schietstoel moet gebruiken om er uit te komen. Janhein bezet op kantoor de invalidenparkeerplaats.
'Maar ik denk dat over een paar dagen Bagdad wel ingenomen zal zijn.'
'Ik hoop het, want Janhein is er helemaal door van slag, hij wil niets meer met me.'
Ik zie hoe mijn baasje naar Tessa kijkt, ik durf er wat onder te verwedden dat hij voor Tessa zijn eigen slag om Bagdad wil beginnen.
Ik heb mijn strijd om Margootje al gewonnen trouwens, ik besnuffel haar wat, en ze ruikt zeer ontwapenend.
'Heeft Janhein dan helemaal geen tijd meer voor je?'
'Nee, sinds Irak zit hij aan CNN gekluisterd, hij kijkt me niet meer aan.'
Tessa leunt wat richting mijn baasje. Troostend legt hij een hand op haar arm.
Op analoge wijze leg ik mijn poten op de rug van Margootje, en omdat ze een stukje groter is dan ik zakt ze bereidwillig door haar onderstel.
'Heb je zin om morgen met me naar de Brabantse Sahara te rijden? Is leuk voor de honden.'
'Leuk, goed idee van je! Ja hoor, ik trek wel met je op dan.'
Tessa heeft haar verdedigingslinie al laten vallen. Mijn baasje gaat dan ook recht op zijn doel af. Ik herken de overwinningsblik in zijn ogen.
Margootje heeft ook weer die speciale blik, en als ze me ermee aankijkt vuur ik mijn kruisraket af. Voltreffer! Margootje staat in vuur en vlam.
'Onze honden kunnen het goed vinden met elkaar hè?'
'Zeker, wie weet wordt het wel wat met die twee.'
Ik weet zeker dat ze niet aan Margootje en mij denken als ze deze zinnen uitspreken, maar wat geeft het? Van mij mag de oorlog nog wel een paar maanden duren.