telefoonverkeer
Ik ben op weg naar Groningen. Word ingehaald door een zwarte Volkswagen Golf. Met een blonde vrouw aan het stuur. Dat vind ik niet verbazingwekkend. Zwarte golfjes worden bijna altijd bestuurd door blonde vrouwen. Ik heb geprobeerd er een verklaring voor te vinden, maar ben er nog niet uit.
Na een minuut of tien doemt de Golf voor me op, en ik haal in. De blonde vrouw blijkt te bellen. Ik zie haar praten tegen het microfoontje dat voor haar gezicht hangt. Hard rijden en praten gaat blijkbaar niet samen.
Een paar kilometer verder rijd ik een benzinestation binnen. De Golf heeft ook dorst en stopt twee pompen naast me. De blonde vrouw stapt uit. Ze is gekleed zoals ik gedacht had. In een zwart pak met krijtstreepjes. Lijkt op een Armani, maar het zou ook nep kunnen zijn, want ik heb er niet echt verstand van.
Ik fantaseer wie ze is en wat voor werk ze doet. Ze is tussen de 25 en 30 schat ik. Heeft een Lat-relatie met een ICT'er, en bewoont een appartement in Zoetermeer. Is meestal pas om 8 uur thuis, en gooit dan een diepvriesmaaltijd in de magnetron. Om 11 uur naar bed. Sex alleen op zondagmorgen. Werkt vermoedelijk als personal consultant op de afdeling Customer Care van Telecombedrijf O2forU, of zoiets. De hele dag rijden en bellen dus.
"Goedemiddag meneer Mosje, u spreekt met Karin, uw personal consultant van O2forU."
"Goedemiddag."
Als ik het niet dacht. Ze is blond en heet nog Karin ook.
"Mag ik een paar minuten van uw tijd?"
"Ja hoor, dat kan wel even."
"Tot voor kort moest u bij O2forU bellen met verschillende afdelingen. Maar dat is veranderd. U kunt voortaan met al uw problemen bij mij terecht."
"O, dat is mooi."
"Ja, en ik ga u nu enkele vragen stellen, zodat ik u nog beter van dienst kan zijn."
"Nou, vraag maar zou ik zeggen."
Ik zucht, ben er weer eens ingetrapt. Een telefonische enquête. En dat terwijl ik er prat op ga die ondervragers altijd te slim af te zijn.
"Bent u een zakelijke of een privé beller?"
"Tja, eigenlijk alle twee. Ik onderhoud met mijn relaties vaak ook een persoonlijke band."
"Mm, dat antwoord kan ik op mijn formulier niet invullen. Zal ik dan maar twee kruisjes zetten?"
"Is goed, doe dat maar."
"Belt u vooral overdag, of ook 's-avonds?"
"Ook allebei hoor. Moet je nu weer twee kruisjes zetten?"
"Denk het wel. Het is wel lastig als ik u straks moet evalueren, maar goed."
Ik ga geëvalueerd worden dus, ben benieuwd hoe ik gevonden ga worden.
"Bellen uw huisgenoten ook met uw telefoon?"
"Weet ik eigenlijk niet, dat ding slingert thuis altijd rond."
"Mm."
"Komt dat antwoord niet op uw formulier voor?"
"Nee, eerlijk gezegd niet, ik laat die vraag wel open dan."
Blonde Karin stelt me nog 20 andere vragen, en ze krijgt gaandeweg steeds meer moeite om de kruisjes op de juiste plek te zetten.
"Meneer Mosje, dat was het. Als ik het zo overzie, denk ik maar dat ik u ga voorstellen om uw abonnement te laten zoals het is. Zullen we dat dan maar doen?"
"Prima hoor, doen we zo."
"Tot horens dan meneer Mosje, en een prettige dag verder."
"Voordat je ophangt Karin, rijd jij in een zwarte Volkswagen Golf?"
"Ja! Hoe weet u dat?"
"O, zo maar een gokje, tot ziens!"
Ik ben inmiddels al weer een paar minuten op weg naar Groningen. Achter mij zie ik de zwarte Golf aanstormen. Tijdens het inhalen zwaai ik. Ontvang een verbaasde blik retour.