munthervorming
Deze zomer kan ik me overgeven aan wat ik wel mijn allergrootste hobby mag noemen.
Navelstaren.
Het positieve gevolg van de vrouwzomermode 2003. Laagsluitende broeken of rokjes en korte truitjes of topjes. Die combinatie laat een deel van de rug en buik onbedekt, met als absolute blikvanger De Navel.
Ik verkeerde vroeger in de veronderstelling dat de vorm van de Navel afhankelijk was van de wijze van afbinden door de verloskundige. Maar ik geloof dat dat onzin is. Het laatste stukje Navelstreng valt na enkele dagen vanzelf af, en de vorm moet dus afhankelijk zijn van andere factoren. Misschien heeft het te maken met of je een baby op de rug of op de buik te slapen legt? Of met het al of niet geven van borstvoeding?
Ik ben een groot liefhebber van Navels. Mijn allereerste vriendin had een klassieke Navel. Een mooi rond en diep kuiltje. Tijdens het vrijen deden we er spelletjes mee. Zo keken we of het lukte om er een gulden rechtop in te plaatsen. Dat lukte wonderwel. Ze kon zelfs een rijksdaalder vasthouden als ze niet al te veel bewoog. Het vullen van haar Navel met een licht alcoholische drank was wel mijn allerliefste bezigheid. Ik vroeg haar dan om tijdens mijn verdere liefdesbetuigingen doodstil te blijven liggen, en geen druppeltje te morsen. Na een paar minuten hielp ik haar uit haar lijden door haar Navel te legen.
Ik zie ze nog wel, de klassieke Navels. Maar het lijkt of mijn favoriete model verdrongen is door wat ik stulpjes noem. Stulpjes steken wat naar buiten. Lijken op een mislukte knoop. Zijn soms ook nog behangen met een piercing, de genadeklap voor elk stulpje. Stulpjes hebben soms van die rare randjes. Maar het ergste is dat je met stulpjes geen spelletjes kunt doen.
Zittend op een terrasje ben ik weer aan het staren. Als een klassieke Navel zich in mijn richting beweegt denk ik weer aan mijn vriendin, de rijksdaalder, en het 2 eurostuk waarmee je mijn spelletje tegenwoordig moet doen.
Met die munt klinkt het op de een of andere manier een stuk minder spannend.