lintworm
Meestal bestaan mijn columns uit korte zinnen, maar deze keer ga ik proberen om, in navolging van Kees van Kooten die er een ware meester in is, een verhaaltje te schrijven dat bestaat uit slechts één enkele zin, waarbij ik, in tegenstelling tot wat van Kooten soms wel doet, het gebruik van de puntkomma zal trachten te vermijden, omdat weliswaar van de komma in dit vreemde leesteken de suggestie uitgaat dat er twee zinsdelen aan elkaar worden verbonden, maar de punt toch staat voor een afsluiting, en ik wil het graag zuiver houden, waarmee ik overigens niet wil zeggen dat van Kooten onzuiver schrijft, integendeel, zijn taalvaardigheid staat bij mij boven elke twijfel verheven, maar ik doe het graag op mijn eigen wijze en dus schrijf ik onverdroten verder, daarbij terugdenkend aan mijn leraar Nederlands op de middelbare school, die ons immer voorhield de lintworm in onze inktpot te doden, omdat korte zinnen helder en duidelijk zouden zijn en lange zinnen toch maar zouden uitlopen op gedrochten, maar hetgeen ik tot nu toe geschreven heb teruglezende moet ik zeggen dat de zin best leesbaar is, waarmee maar weer eens gezegd is dat er niet al te veel waarde moet worden gehecht aan wat middelbareschoolleraren te berde brengen, wat ik niet aan mijn jongste zoon zal doorvertellen, aangezien het op dit moment niet zo best gaat met zijn schoolpresteren, en ik hem dus geen argumenten wil aanreiken die er op neerkomen dat je leraren wel met een korreltje zout mag nemen, want dan wordt het helemaal nooit meer iets met hem, wat wél weer gezegd kan worden van deze zin, want die gaat gelukkig hard op weg naar de driehonderd woorden, het aantal waar ik precies op wil uitkomen, omdat columns met een dergelijke lengte goed leesbaar zijn op een internetsite.