draagplicht
> Mosje, hou eens vast.
Mijn vrouw duwt me een plastic tas in de handen. We zijn in de stad. Het is opruiming. Althans zo heette dat vroeger maar tegenwoordig moeten we sale zeggen.
Het is sale dus, en het is mijn echtgenote gelukt mij mee te krijgen. Meestal weet ik me te drukken. Columns schrijven, vergadering voorbereiden, ik kan duizend redenen bedenken. Maar ik heb vakantie nu, en vanmorgen zijn mijn smoezen één voor één gesneuveld.
Als ik in de stad om me heen kijk moet ik wel tot de conclusie komen dat er ergens in onze cultuurhistorie een omslag heeft plaatsgevonden. Op de middelbare school is mij verteld dat in de prehistorie de mannen jagers en verzamelaars waren en de vrouwen een meer verzorgende rol hadden. Maar ik zie de vrouwen op jacht nu, koopjesjacht, en de mannen zijn door het dragen van de verzamelde waar in de verzorgende rol gedrongen. Zo loop ik alleen al met 7 tassen, en het is pas kwart over twee!
> Zullen we ergens koffie drinken?
> Nog even hier kijken!
Mijn vrouw wil tijdens een sale alles aangeraakt en gezien hebben, want je weet maar nooit. Ik sputter nog wel eens tegen door te zeggen dat ze toch echt niet meer in maatje 36 past, en dat ze dus in dat rek niet hoeft te kijken, maar ik krijg dan steevast te horen dat als er iets leuks hangt bij maatje 36, ze het dan ook misschien wel in haar maat hebben.
Zo tegen een uur of vijf draag ik 21 tassen en zijn we klaar. Nou ja, op weg naar de parkeergarage schiet mijn vrouw zonder wat te zeggen nog veertien winkels in. Ik moet dan langzaam draaiend om me heen kijken waar ze is, want als ik dat te snel doe gaan mijn zware tassen door de middelpuntvliedende kracht als een vliegwiel werken en kom ik niet meer tot stilstand. Vorig jaar heeft een lotgenoot, die zelf maar twee tassen te dragen had, mij op hardhandige wijze tot staan moeten brengen.
In de parkeergarage wordt het nog even lastig. Alles wat gekocht is in de auto krijgen vereist alles van mijn puzzelvermogen, maar na drie kwartier zit alles er toch in.
Dat de slagboom van de parkeergarage niet open gaat vanwege het overschrijden van de toegestane uitrijdtijd en ik het volledige tarief moet bijbetalen vind ik niet erg, ook niet dat de auto door het overgewicht gevaarlijk achterover helt en ik bij een benzinestation 2 atmosfeer extra in mijn banden moet persen: ik mag naar huis!
> Mosje?
Ik krimp ineen, ik herken de toon waarmee mijn naam wordt uitgesproken.
> Ik geloof dat we thuis kasten te kort hebben. Is het geen sale bij IKEA?
Volgend jaar zal ik wegens het schrijven van zomercolumns helaas geen vakantie kunnen opnemen.