leedvermaak
Een gekend probleem. Een melodietje dat je niet meer loslaat. Lastig maar voor de meeste mensen overkomelijk. Helaas ben ik op dit punt een pathisch geval. Op de meest ongelegen momenten nestelt zich een muziekje in mijn hoofd en wil niet meer uitvliegen.
Het zou nog niet zo erg zijn als het pianowerken waren, symfonieën, swingende jazznummers, of gitaarwerken van Eric Clapton. Maar het zijn altijd de simpele deuntjes die mij als slachtoffer kiezen. Zoals bijvoorbeeld de reclame tune van Randstad Uitzendbureau of de openingsmelodie van GTST.
Er bestaat een redelijk werkend medicijn. De radio aanzetten en luidkeels meezingen met alles wat je hoort. Een soort verdringingsmedicijn dus. Jammer genoeg niet werkzaam tegen een muziekduiveltje dat jarenlang heeft gehuisd in de ruimte van mijn zintuiglijk besef. Deze irritante en onuitroeibare parasiet ligt op de loer in een van de attracties van de Efteling, Carnaval Festival, klaar om argeloze passanten te bespringen en te onderwerpen.
Zeven jaar geleden is mij dat overkomen. Het verdringingsmedicijn hielp niet. De huisarts wist geen raad, net zo min als de specialisten die ik bezocht: neurologen, psychiaters, oorartsen, anesthesisten en chirurgen. Bij deze laatste groep kwam ik terecht omdat lobotomie mij een goede uitweg leek.
Ik heb mij zelfs begeven in het door mij zo verfoeide alternatieve circuit. Maar ook iriscopisten, homeopaten, astrologen en reikimeesters boden geen oplossing voor mijn ernstige vorm van muziekbesmetting. De reikimeester die ik bezocht zag wel een ernstige misvorming van mijn aura, maar wist deze met handoplegging niet weer in model te krijgen. Wellicht na 10 behandelingen à raison van 100 gulden, maar dat vond ik wel erg veel geld voor mijn schoonzus die in slechts twee avonden het reikidiploma behaalde.
Uiteindelijk heeft de tijd gedaan waar de tijd goed in is: het helen van wonden. Na ongeveer vijf jaar was het vermaledijde pingeltje afgedaald tot op het diepste niveau van mijn bewustzijn.
Afgelopen weekend kwamen mijn zoon en vriendin terug van de Efteling.
> Leuk gehad? Jazeker. Overal in geweest? Ja hoor, het was ook niet zo druk, we waren zelfs in Carnaval Festival. Alleen dat melodietje zit nog steeds in mijn kop.<
Mijn zoon had deze woorden nog niet uitgeproken of het riedeltje kwam vanuit de diepste spelonken van mijn geest aangerend en nam plaats op de eretribune van mijn alledaagse bewustzijn. Daar zit het nu weer pontificaal en steviger dan ooit.
Ik heb vijf nachten niet geslapen, mijn handen trillen. De wallen onder mijn ogen zijn verkleurd van het lichtste blauw tot het diepste zwart. Vanavond onderteken ik, geheel vrijwillig en volkomen bij zinnen, een euthanasieverklaring.
Als hier volgende week geen nieuw keuteltje verschijnt dan ben ik door twee broeders met witte jassen in dwangbuis afgevoerd naar een psychiatrische inrichting, alwaar ik in een met schuimrubber beklede isoleercel met mijn hoofd tegen de muur bons teneinde mijn plaaggeest uit te drijven.
Als u de door mij opzettelijk ingebrachte verleiding niet heeft kunnen weerstaan en op een van de links in mijn verhaal heeft geklikt, dan ben ik gered. Het duivelswerkje is op u
overgesprongen. Excuses daarvoor, maar ik moet echt even slapen nu.