[drs.mos]e

archief 2003

kerststal

Ik loop door de straten van Rotterdam.
Knipperende kerstverlichting schreeuwt om mijn aandacht, maar ik trek mijn kraag op en kijk recht voor mij uit.
De vrouwen die mij links en rechts passeren negeer ik, bang dat ik de neiging om naar ze te fluiten niet kan weerstaan, hetgeen mij in deze stad een boete kan opleveren van veertig euro. Overigens meldde de Volkskrant deze week dat het nieuwe gebouw van het Ministerie van Onderwijs in Den Haag een fluitend geluid maakt. Zou het fluiten naar onze mooie minister Maria van der Hoeven? In dat geval verdienen de architecten Kohn, Pedersen en Fox de doodstraf!
Een lokale politicus op straat doet mij van richting veranderen. Ik wil niet aangehouden worden om te bewijzen dat ik op 120% van het minimum zit. Qua inkomen dan. Vorige week nog moest ik aantonen dat ik geen asielzoeker ben.
"Mosje? Klinkt erg Midden-Oostelijk. Irakese moeder?"
Allochtonen zie ik nauwelijks. Zijn ze al uit Rotterdam vertrokken? Of vertoeven de crimineeltjes onder hen, samen met de rest van het gezin, bij de hulpverleningsinstanties voor gedwongen gezinstherapie?
Een groep van wel tien politiemensen bekeurt fietsers die zonder licht rijden. Fijn, die handhaving. Maar even verderop varen de zeecontainers met heroine ongehinderd de haven binnen. Op last van Donner wordt het witte goedje in porties van 2,9 kilo over Europa verspreid. Als de Betuweroute klaar is nog sneller dan nu.
Ik moet denken aan Balkenende.
> Wanneer je het hebt over de dalende koopkracht van de minima mag nadrukkelijk worden gesteld dat mensen waar mogelijk ook hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen.<
We worden geregeerd door een robot, een leeghoofd, een praatpop.
Kerstmis 2003. Is er reden tot vreugde?

Aan de hemel valt een ster.
Ik begeef me naar de plek waar de ster de daken leek te raken.
Een kerststal. Geen kribbe, geen os, geen ezel. Maar wel een godswonder.
U zult me even moeten missen. Ik ga even alle normen en waarden vergeten.