twijfelzucht
Ik twijfel aan alles. Althans, dat geloof ik, maar ik weet het niet zeker. Het zou best kunnen dat ik niet aan alles twijfel. Wie zal het zeggen. Ik niet in ieder geval.
Ik twijfel aan grote dingen. Of de aarde wel rond is bijvoorbeeld. Dat is natuurlijk wel een beetje vreemd, maar stel je nou eens voor dat er een God bestaat die een platte aarde schiep, en vervolgens een mensheid die platte hemellichamen voor rond aanziet. Dat zou volkomen zinloos zijn, maar wel mogelijk. Of niet?
Ik twijfel evenzeer aan kleine dingen.
Het woord twijfel bijvoorbeeld. Ik heb het nu een paar keer gebruikt en vraag me af of het niet met een korte ij geschreven moet worden.
Tweifelen. Staat eigenlijk helemaal niet zo gek. Of wel?
De afgelopen week schreef ik een column over een zwarte schoen die ik zag staan op de vluchtstrook langs de A12. Ik was er niet helemaal tevreden over en heb het toen door een paar vrienden laten proeflezen. Echt iets voor weifelaars. Niet direct iets publiceren, maar het eerst aan anderen voorleggen.
Ik kreeg wat kritiek, en heb toen onmiddellijk het verhaal compleet herschreven. Eenmaal klaar kreeg ik toch nog een positieve reactie op het oorspronkelijke stukje.
Nu weifel ik. Welk verhaal ga ik publiceren. Versie 1 of versie 2?
Ik weet het even niet meer. Slapeloze nachten heb ik ervan. Wallen onder mijn ogen. Maagkrampen. Een kloppende hoofdpijn.
Het ergste van alles is dat ik eigenlijk niet zeker weet of het bovenstaande wel echt gebeurd is. Ik zou het best eens verzonnen kunnen hebben.