dagopening
Zondagmorgen.
Ik geloof dat het vannacht wintertijd is geworden. Fijn. Maar heb ik nou een uur korter geslapen of een uur langer? De klok gaat toch vooruit? En dan slaap je toch langer?
Hoe was dat ezelsbruggetje ook alweer. In het vóórjaar gaat de klok vóóruit, en in het najaar dus achteruit. Mooi, dan heb ik een uur korter geslapen dus. Zo voel ik me ook.
Ik heb wat spierpijn. Gisteren heb ik een slaapkamer behangen, en eerlijk gezegd ben ik daar niet zo handig in. De lijm klonterde, de eerste baan kreeg ik maar niet recht op de muur, en ik had vooral moeite met de bobbels. Als een gek heb ik gewreven, maar ik kreeg ze niet weg. Mijn huisgenoten beweerden dat die bellen veroorzaakt werden doordat het behang nat was, maar ze zitten er nog steeds. Misschien moet ik een uurtje wachten en dan nog eens kijken. Wintertijd geldt ook voor behang, neem ik aan.
De deurbel gaat. Ik twijfel of ik zal opendoen. Waarschijnlijk zijn het verkondigers van het geloof. Maar het kan ook mijn vriend zijn met wie ik ga sporten. Dan is hij wel een uur te vroeg, maar dat komt door die wintertijd natuurlijk. Of moet hij juist een uur later komen eigenlijk? Wintertijd, ik raak er elk jaar door in de war.
Ik loop naar de deur en mijn eerste vermoeden blijkt juist. Bleke geloofsverkopers met bruine aktetassen. Of ik even tijd voor ze heb. Dat de Heer er voor iedereen is en dus ook voor mij. Met een blik die de tijd een uur kan doen verspringen en een stem als een najaarsstorm wijs ik de heren terug.
Nog nooit zo snel, zo veel foute pakken van mijn tuinpad zien verdwijnen. Zou Peek & Cloppenburg nog bestaan? Aan de pakken te zien wel.