geboortebeperking
De laatste tijd is mijn verlies aan geheugen schrikbarend. Ook deze week is er weer een grote schrik geboren. Met grote droefheid geef ik kennis van de geboorte van Amnesie, zusje van Dementie, op donderdag 10 februari 2005 om 8.37 uur. Amnesie groeit snel en zuigt me helemaal leeg, wat toch wel een enorm nadeel is van het geven van hoofdvoeding.
Vlak voordat de weeën zich aandienden werkte ik aan een column over de nadruk die alle kranten legden op de huidskleur van de kersverse wereldkampioen schaatsen. Dat vond ik discriminatoir, en daarom probeerde ik de namen te noteren van andere zwarten die veel bereikt hebben op het gebied van sport, kunst, cultuur en politiek. Maar de vliezen braken. Amnesie diende zich aan.
Hoe heette toch ook alweer die beroemde zwarte Amerikaanse zanger? Hij was blind en had een mooie rauwe stem. Nee, ik bedoel niet de vertolker van I Just Called to Say I Love You. Die is wel blind maar leeft nog als ik het juist heb. Degene die ik op het oog heb is vorig jaar overleden en heeft een achternaam die op een voornaam lijkt. Ik kan er niet opkomen.
Alle andere namen van beroemde zwarten zijn me ook al ontschoten. Zoals van de beroemde acteur die zo prachtig acteerde in Philadelphia, van de schrijver die debuteerde met Go tell it on the mountain, en van de voormalige Minister van Buitenlandse Zaken van de VS. Die laatste zag je bijna elke dag op tv, maar zijn naam ben ik al kwijt.
Namen van bekende Nederlandse zwarten weet ik al helemaal niet meer. Ik herinner me een acteur en zanger van lang geleden. Hij praatte met een grappig Engels accent en was getrouwd met Adèle Bloemendaal. Misschien nog wel getrouwd, ik zou het echt niet weten.
Wat me nu een postnatale depressie bezorgt is dat ik zelfs de naam niet meer weet van die kersverse wereldkampioen. De man wiens gezicht toch wel wat komisch oogde in dat schaatspak, tegen de achtergrond van het witte ijs. De man die met zoveel verve de schaatsmijl inkleurde. Was het Miles Davis?