spaakgebrek
Als men een fiets op slot zet zijn er welgeteld twee mogelijkheden. Of het slot laat zich direct dichtschuiven, of de schoot stuit tegen een van de spaken. Dat laatste lijkt niet waarschijnlijk, want het wiel vertoont ter hoogte van het slot immers meer lege ruimte dan spaken. Toch overkomt het mij vaker dan gemiddeld. Ik moet dan de fiets een ietsje optillen, het wiel doordraaien, en opnieuw een poging doen.
Ik heb eerlijk gezegd geen idee waarom het verschijnsel zich voordoet. Parkeer ik een seconde te vroeg, of juist een centimeter te laat? Ik heb dat wel eens uitgeprobeerd. Op de plaats van bestemming stapte ik dan van mijn fiets, en liet hem opzettelijk een paar centimeter doorrijden alvorens het slot te proberen. Raak, toch steeds een spaak.
Vreemd dat er nog niets op gevonden is. Ingenieurs van fietsfabrieken doen de meest vernuftige ontdekkingen. In handvatten ingebouwde fietsbellen, onzichtbare dynamo's, automatische versnellingen, verende frames, eeuwig brandende achterlichtjes. Maar een slot dat direct sluit behoort kennelijk tot de onmogelijkheden.
Geheel in lijn met de oude politiek heb ik nu een tweesporenbeleid ontwikkeld. Enerzijds probeer ik zelf een oplossing te genereren. Zo pieker ik me suf over een schoot met een scherpe punt die de spaak opzij duwt in plaats van er plat tegen aan te drukken. En anderzijds heb ik een brief gestuurd aan de vader des vaderlands. Aan de man die overal antwoord op weet. Die van geen wijken weet, maar wel van een samenleving waarin meer samenhang is, oog voor elkaar en duidelijkheid over wat wel en wat niet kan.
Balkenende.
Hij reageerde direct.
"Geachte heer Mosje, wanneer u het heeft over het gebruiksgemak van fietssloten, wil ik nadrukkelijk stellen dat ik de toekomst met vertrouwen tegemoet zie. Voorwaarde is wel dat we in gezamenlijkheid optrekken en dat de linkse partijen nu geen terugtrekkende bewegingen maken."
Balkenende, heeft die man een spaakgebrek?