zomernopjes
Mijn buren ter linkerzijde zijn twee weken kamperen in Frankrijk. Waar precies wisten ze nog niet. De buurvrouw heeft een voorkeur voor Les Landes, maar zoals zij kaartleest zou het me niet verbazen als we een carte postale krijgen uit de Ardèche.
Le Boulevard Périphérique, c'est un crime, n'est ce pas?
De buren aan de andere zijde hebben een huisje gehuurd in de buurt van Apeldoorn. Ook zij kunnen niet kaartlezen, maar hebben ontdekt dat als je onze woonplaats uitrijdt, Apeldoorn al op de borden staat.
Ze gaan al twaalf jaar naar dezelfde plek.
De herriemakers schuin achter vertrokken begin juli met de trein naar Engeland. Ik geloof dat je dan aankomt op Waterloo Station, en niet op Victoria of King's Cross. Jammer. Toen ik er een cynische opmerking over maakte, werd ik direct vermaand door mijn huisgenoten. Mosje, zo veel herrie maken ze nou ook weer niet.
Waar de andere buurtbewoners vertoeven, kan ik slechts raden. Het yuppenstel snuift vermoedelijk cultuur in Mexico, het blonde ding copuleert zich suf op het strand van Salou, en haar ouders lijken mij het type voor een cruise. Nou ja, cruise, een boottochtje op de Rijn. En niet verder dan Keulen, want je moet tenslotte ook weer helemaal terug.
Vakantie.
Een haast lege straat. Een verlaten dorp. Genieten.
Ik kan mijn auto parkeren waar ik wil. Geen barbecueluchten die mijn tuin indrijven. Geen lange rijen bij de kassa's van de super. Heerlijk op de bank naar de Tour de France kijken. 's Avonds naar de herhaling. Genoeglijk uitslapen in je eigen bed. Lekker seksen in je eigen bed.