[drs.mos]e

archief 2006

huismus

Een beetje onzeker stond de vrouw in het grote, lege huis. Zou zij hier het antwoord vinden op de vraag waar zij mee worstelde?
"Houdt hij van me?" riep zij.
"Houdt hij van me?" weerkaatste het van de muren.
Ik had het vast luider moeten vragen, dacht de vrouw.
"Houdt hij van me?" riep zij, bijna schreeuwend nu.
Maar opnieuw herhaalde het huis niets anders dan haar vraag.
Teleurgesteld ging de vrouw met haar rug tegen een van de muren zitten. Net op dat moment fladderde er een mus naar binnen en ging in het midden van de kamer zitten.
"Dag vrouw," zei de mus.
"Dag mus," antwoordde de vrouw. "Weet jij hoe dit huis werkt?"
"Ja hoor," zei de mus. "Ik was hier afgelopen zomer, met al die hitte. Mijn vader viel toen dood van het dak, en ik zat vol met vragen. Ik zocht troost in deze kamer."
"En heb je die gevonden?" vroeg de vrouw.
"Jazeker," zei de mus. "Maar dat heeft even geduurd, want als je een vraag stelt, krijg je altijd een vraag terug."
De vrouw dacht een paar tellen na, stond toen op, en richtte zich opnieuw tot het huis.
"Ik houd van je," riep zij.
"Ik houd van je," weerklonk het van de muren, en vanuit alle kamers.
De vrouw glimlachte. Dat waren precies de woorden die ze wilde horen: ik houd van je.
"Mijn dag is helemaal goed nu," zei de vrouw. "Zullen we samen iets leuks gaan doen?"
"Dat is best," zei de mus, en nam plaats op de linkerschouder van de vrouw.
"Zeg mus," zei de vrouw, terwijl zij de kamer verliet. "Die vader van jou, was dat een aardige man?