Waar de twee vrouwen vandaan komen weet zij niet. Waarschijnlijk van Heinde en Verre. Achterachternichtjes blijken het te zijn. Van het soort dat je nooit ziet, behalve op begrafenissen en crematies. Zoals vandaag, als zij haar oma de laatste eer bewijst.
De nichtjes zijn stemmig zwart gekleed, ogen zwaar bedroefd, en tuiten vele tranen, die met papieren zakdoekjes worden gedept. De uitvaartleider zet speciaal voor hen een prullenbak klaar.
Zij hoort de vrouwen aan iedereen vertellen dat oma een geweldige vrouw was, en denkt terug aan enkele weken geleden toen oma vertelde de nichtjes al dertig jaar niet meer gezien te hebben.
Tijdens de crematieplechtigheid is zij niet bedroefd, maar juist een beetje blij dat oma nu kan uitrusten. Maar de nichtjes versnotteren haar gedachtenlach. Zij huilen zodanig hard dat de uitvaartleider een tweede prullenbak haalt.
Na afloop van de plechtigheid proeft zij geen grafstemming, maar een gevoel van tevredenheid. Iedereen zou wel zo willen leven en sterven als oma. De nichtjes zwelgen echter nog in hun tranen. De uitvaartlijder speurt naarstig naar een nieuwe prullenbak.
Aan het einde van de middag bezoekt zij met haar familie nog even het grootmoederlijk huis. Als een soort laatste eer, en om afscheid te nemen van de omgeving waar zij oma altijd trof.
De nichtjes blijken enorme reistassen bij zich te hebben, en vullen die met alles wat binnen hun handbereik valt. Foto's, sieraden, bestek, schilderijtjes. Alles wordt snel en accuraat ingepakt.
Oma zou het zo gewild hebben, zeggen zij.
Zij ziet de tassen na een half uurtje uitpuilen en ook hoe de nichtjes even onverwachts verdwijnen als ze gekomen zijn. Terug naar Heinde en Verre.
Zij kijkt eens naar de lege plekken die de treurnichten hebben achtergelaten, en glimlacht. De meeste spulletjes zijn weg, maar er is iets dat in geen enkele tas of koffer past.
Haar herinneringen aan oma.
|
|
|
|
Drs. Mosje
