Een reclamefolder.
"Waarom zou u witte onderbroeken ergens anders kopen?"
Mijn hart maakt een sprongetje. Onderbroek is teruggekeerd in onze taal. Veel te lang is deze vervuild geweest met lelijke anglicismen als slip, string en boxer. Om maar niet te spreken van hold-ups, push-ups, bodies en stockings.
Onderbroek.
Proef het woord. Spreek het een paar keer hardop uit. Prachtig. Het heeft alles in zich wat het hoort te hebben. Het is een broek en je draagt het ergens onder. Waarom hebben we al die tijd toch zo moeilijk gedaan met leenwoorden?
Onderbroek. En gelukkig weer wit.
Mijn slaapkamer ligt bezaaid met underwear, in allerlei vormen en vooral donkere kleuren. Leuk, zou je zeggen, maar die kleuren maken het wel lastig om uit te maken wat schoon is, en wat gebruikt. Je zou even kunnen ruiken natuurlijk, maar omdat je de eigen lichaamsgeurtjes nauwelijks opmerkt, moet je dat aan je vriendin vragen.
"Ruik eens lieverd, is deze schoon?"
"Ruik jij zelf maar."
Maar ze zijn weer wit, de onderbroeken. Als je ze een poosje draagt, kleuren ze een beetje geel van voren en bruin van achteren, net als vroeger. Geen vriendin meer nodig, een witte onderbroek met sporen moet in de was.
Na bestudering van de folder doe ik nog een ontdekking. De mannelijke onderbroek heeft weer een gulp. Een gulp! Nog een woord dat bijna uit de laatste Dikke Van Dale is verdwenen. De gulp, u weet wel, dat is die handige opening aan de voorzijde van de onderbroek, waardoor u hem niet helemaal naar beneden hoeft te trekken tijdens het plassen.
Erg handig.
De gulp heeft trouwens nog een voordeel. Je kunt nu weer zien wat de voorkant van de onderbroek is, en wat de achterkant. Ik heb namelijk enkele niemendalletjes waarbij pas na het aantrekken duidelijk is of je ze op de juiste manier hebt aangetrokken.
De witte onderbroek. Met gulp.
Mooi.
Nu maar wachten op de terugkeer van de borstrok.
|
|
|
|
Drs. Mosje
