Côte de Stockeu, nog 82 kilometer.
Al 180 kilometer zitten erop, maar jouw tegenstanders ogen nog zo fris als een hoentje. Jij vraagt je af hoe dat kan want ondanks de wekenlange voorbereiding hangt de tong al op jouw schoenen. Trainen zij dan niet? Dat zou wel moeten, maar als jij hen zo ziet met hun gebruinde koppen, lijkt het alsof zij vooral vakantie vierden. Dat zat er voor jou niet in. De hele week heb jij het parcours verkend en zou het met de ogen dicht kunnen rijden.
Côte du Rosier, nog 68 kilometer.
Jij speurt de asfaltweg af op zoek naar een vlak stukje. Links lijkt het iets minder steil omhoog te lopen, maar helaas staat daar veel publiek. Geparkeerde auto's ook.
Ga toch naar huis, denk jij, en kijk tv. Van ons zie je hier slechts een flits. Voor de buis kunnen wij jullie urenlang in spanning houden. Hier lopen jullie maar in de weg.
Côte de la Redoute, nog 36 kilometer.
Alle kracht zakt uit jouw benen. Naar jouw voeten en trappers. Om langs de ketting en het achterwiel op te lossen in het asfalt. Jij zou willen gaan staan om met het lichaamsgewicht meer kracht te zetten, maar dan denken jouw tegenstanders vast dat jij moe aan het worden bent, en dat wil jij voor geen goud van de wereld laten merken. Integendeel, jij glimlacht jouw tanden bloot, alsof het allemaal niet deert.
Côte de Saint-Nicolas, nog 6 kilometer.
Met grote inspanning weet jij in het wiel van de favorieten te blijven, maar 100 meter onder de top rijden zij langzaam bij jou vandaan. Jij kijkt aan tegen hun achterste en tegen hun gespierde dijen. Zij hebben allen een paar dijen om u tegen te zeggen. Die van jou mogen er ook wel zijn, maar nu voelen zij aan als pap.
Helaas, ook vandaag is er voor jou geen podiumplaats weggelegd.
|
|
|
|
Drs. Mosje
