Pas ongeschikt, betaal anders.
"Mag ik eens meneer?", zegt Emma, de caissière.
Zij pakt mijn kaartje, wrijft er een paar keer mee over haar linkerborst, en laat hem rustig doch beslist door de gleuf glijden.
Uw pincode a.u.b.
Ik kijk naar de linkerborst van Emma. Het is er een uit duizenden. Je kunt er niet omheen. Natuurlijk mag haar rechterborst er ook wel zijn, maar als die mijn pasje beroert, gebeuren er vreselijke dingen. Mijn saldo reduceert tot nul, of erger, het bevriest voor altijd.
Supermarkteigenaren hebben er een neus voor. Linksborstige caissières. Je moet een lieve glimlach hebben en twee borsten, maar je krijgt pas een aanstelling als de linker een magnetische uitstraling heeft.
Emma's linkerborst straalt als een gouden pauw. Als ik voortaan boodschappen ga doen, sluit ik bij haar aan in de wachtrij.
"Hij zal het wel niet doen", zeg ik dan, en geef mijn pasje zonder hem zelf te proberen.
Ik wil natuurlijk niet overdrijven, maar ik geloof dat Emma's linkerborst zelfs erectieproblemen uit de wereld kan helpen. Dat ga ik niet bewijzen, want ik zie mijzelf al knielend op de lopende band, met geopende gulp, richting kassa schuiven. Met twintig ongeduldige, en naar zegeltjes hunkerende huisvrouwen in de wacht achter mij. Dan krijgt geen caissière hem nog omhoog, zelfs niet met twee linkerborsten.
Emma heeft er slechts een, maar dat is mij er dan ook eentje.
Volgende week geef ik haar ook een airmilespas. Met het saldo dat zij tevoorschijn tovert vlieg ik over twee weken naar Kreta. Emma gaat mee, en natuurlijk ga ik haar linkerborst in de watten leggen.
|
|
|
|
Drs. Mosje
