Wij hebben er altijd wel een, soms zelfs twee, maar aan eentje hebben wij meestal de handen al vol. De collega die steeds als eerste aanwezig is en als laatste weg. De collega die nooit ziek is en niet op vakantie gaat. De collega die vol zit met tips en adviezen. De collega die nooit te beroerd is om die tips met ons te delen als hij weer eens met een brede grijns zijn kop om de deur steekt.
"Warm hè?", vraagt hij, en kijkt ons verwachtingsvol aan.
Wij zeggen niets, voor hem voldoende om los te branden.
"Weten jullie wat je dan moet doen?"
Wij zouden het niet weten.
"Je moet niet aan de warmte denken."
Niet eraan denken? Wij leggen het haast af.
"Gewoon niet aan denken, echt, dat scheelt een paar graden. Weet je wat trouwens ook goed helpt?"
Daar hebben wij geen idee van.
"Naar de Tour de France kijken."
Helaas, van wielrennen zijn wij niet ondersteboven.
"Toch kijken. Als je die wielrenners aan het asfalt ziet plakken, dan krijg je het zelf een stuk frisser."
Dat lijkt ons niet heel erg waarschijnlijk.
"En wat natuurlijk het allerbeste helpt."
Wij kunnen onze nieuwsgierigheid nauwelijks bedwingen.
"Seks, het liefst een beetje stevig."
Ongeloofbaar, alleen de gedachte al doet ons transpireren.
"Op het moment zelf krijg je het wel even warm, maar daarna koel je zienderogen af."
Zucht. Gisteren werden wij ook al bedolven onder de goede adviezen. Over hoe je planten moet begieteren bij een hittegolf, hoe je het beste een barbecue kunt aansteken, en hoe je een slaapkamer koel houdt. Dat laatste moest ook al met stevige seks.
Wij kijken onze vrijgezelle collega eens aan. Straks ligt hij met een lekker koel biertje uitgestrekt op de bank te genotteren bij de idee dat wij stevig aan het vrijen zijn. Dat doen wij natuurlijk niet, maar hoe moet hij dat weten.
Genieten van de gedachte dat anderen seks hebben, heet dat niet penseurisme?
|
|
|
|
Drs. Mosje
