[ bis_dom ]
Zegsvrouw van Schiphol. Het is een zwaar beroep. Je wordt gebeld door journalisten met de vraag wat de staking voor de luchthaven betekent.
Je denkt diep na, kijkt in de tabel met passagiersaantallen en vakantiedata, en zegt met alle kennis en kunde die in je is:
"Het wordt een zeer drukke dag."
Dat staat, maar de journalisten voelen nattigheid. Een zeer drukke dag. Is Schiphol wel voorbereid op dit soort onvoorziene omstandigheden?
Natuurlijk is er niets geregeld, maar dat mag je niet zeggen.
Met een stalen gezicht - door jarenlange oefening verkregen - laat je weten dat pas vrijdagochtend wordt bepaald of extra maatregelen worden genomen om te grote vertragingen te voorkomen. Jij dekt je voor de zekerheid alvast in:
"Maar ik vrees dat reizigers het sowieso zullen gaan merken."
's Avonds keer je tevreden huiswaarts. Het was hard werken en de woorden gonzen nog na in je hoofd. Dat het een drukke dag wordt en dat de reizigers er iets van zullen merken.
Als je terugdenkt aan die lastige journalist die vroeg naar de aard van de eventueel te nemen maatregelen, weet je weer waarom ze juist jou als zegsvrouw hebben aangesteld. Je diende hem prachtig van repliek.
"De veiligheid van de passagiers staat voorop."
]]>
Toen nam ik op de rotonde de 3e afslag naar de N836/Wageningsestraat.
En zo reed ik op de N836.
Even later sloeg ik rechtsaf naar de N837/Nijburgsestraat.
En zo reed ik op de N837.
Die lijkt heel erg op de N836.
Na een minuut of vijf nam ik op de rotonde de 1ste afslag naar de Polderstraat.
Niet veel later nam ik op de rotonde de 2e afslag en reed door op de Polderstraat.
Het lijkt wel of alle straten daar Polder heten.
Hierna sloeg ik rechtsaf en voegde in op de A50 richting Rotterdam/Nijmegen.
Een uurtje later kwam ik uit op de Verlengde Kennedylaan.
Die helemaal vanzelf overgaat in de John F Kennedylaan.
Toen sloeg ik linksaf naar Den Dolech.
En toen was ik op mijn werk.
]]>
De man naast mij
Heeft een baard
Van drie dagen
Of van twee
Daar kan ik uren over piekeren
Groningen
Er gaat niets boven
Wel onder
Was u ooit in Assen?
Gelukkig maar
Het meisje
Tegenover mij
Neukt haar vriendje
In gedachten
Als ze klaarkomt
Moet ze blozen
En kijkt mij straal voorbij
Twee vriendinnen
Praten aan één stuk
De een heeft oorbellen
Zo groot als hoepels
De ander een bril
Met jampotglazen
Dan kan zij beter zien
In Staphorst
Ligt een skeelerbaan
Midden in de week
Maar zondags niet
Er hangen
Draadjes uit oren
Daar stroomt muziek door
Groningen
Station Groningen
Eindpunt
Van deze trein
Ik rijd Ravenstein binnen, een klein stadje aan de Maas. Ik ben er lang niet geweest. De naam doet denken aan een kasteel uit Harry Potter deel 11.
De donkere contouren van Ravenstein staken schril af tegen de maanverlichte hemel. Harry Potter rilde. Zou hij vannacht het geheim van Ravenstein ontsluieren?
Nee, Ravenstein heeft niets potterigs. Het is een vriendelijk stadje. Mijn vader ligt er begraven, en nu ik er bij toeval binnenrijd, besluit ik hem te bezoeken.
Pa, waar lig je? Ik loop hier nu al een kwartiertje rond en ik kan je niet vinden. We stonden toch ongeveer hier met de familie en vrienden? Beetje links achteraan, ongeveer halverwege dat paadje? Ik heb nu wel zo ongeveer alle grafstenen gelezen. Sommigen liggen hier al veel langer dan jij. Heleen is er nog maar net. Jong gestorven. Ze had iets met dansen denk ik, want er prijkt een afbeelding van een rood schoentje op haar grafsteen. Er staat ook een rode schoen op haar zerk. Je zou verwachten dat hij elk moment begint te bewegen. Een Efteling-achtig tafereeltje.
Ah, daar ben je, niet op de plek die ik verwachtte. Ik had al gehoord dat je graf overwoekerd was, maar dit is toch een beetje Harry Potter.
Er schiet me direct een grafschrift te binnen. Wist je dat ik die verzin? Voor overleden beroemdheden, maar ook wel voor personen die ik een beetje doodwens. Ik schrijf ze met de ironie die ik van jou erfde. Wil je hem horen?
zoon, wat loop je hier te dolen
in het buxusbos lig ik verscholen
Ik ga maar direct aan het werk, schaam me een beetje. Alle andere graven liggen er keurig netjes bij. Er zijn ook veel mensen bezig nu. Met harken, schoffels, snoeischaren en poetsdoeken wordt een aantal graven nog verder verfraaid.
"U moet een boel snoeien hè?' zegt de zoon van je achterligbuurman.
In zijn stem schuilt een lichte kritiek.
"Tja, ben hier lang niet meer geweest," mompel ik verontschuldigend.
Zo pa, je bent geknipt en geschoren. Alle buxus teruggesnoeid, en je steen is weer zichtbaar. Die is wel gebarsten trouwens, maar we regelen wel een nieuwe. Het grafschrift is ook weer te lezen
Frans van Hoesel
1-5-1916
16-7-1983
de laatste muur valt
maar niet gesloopt
worden de herinneringen
1983. Dat is 25 jaar geleden. Ik zou gezworen hebben dat het 24 jaar was. Maar ja, ik ben ook niet zo goed in data, en je zult moeten toegeven dat 16-7-1983 een beetje een rommeldatum is. Ik heb me voorgenomen te sterven op een mooie ronde datum. 5-5-2025 of 3-3-2033. Het is toch wel mooi als je kinderen weten op wat voor datum je verscheiden bent, vind je niet?
Ach, ik geloof dat je het helemaal niet zo erg vindt. Toch zal ik 16-7-1983 niet meer vergeten. En wat ik ook niet zal vergeten is om die buxus af en toe te snoeien, want jeetje pa, wat een mooi uitzicht heb je.
Een goede zaak
Mijn liefde voor navels is veroorzaakt door Ellen, mijn eerste vriendinnetje. Ellen had een klassieke navel. Een mooi rond en diep kuiltje. Tijdens het vrijen deden we er spelletjes mee. Zo keken we of het lukte om er een gulden rechtop in te plaatsen. Dat lukte erg goed. Ellen kon zelfs een rijksdaalder vasthouden als ze niet al te veel bewoog.
Het vullen van de navel met een licht alcoholische drank was wel mijn liefste bezigheid. Ik vroeg Ellen dan om tijdens mijn verdere liefdesbetuigingen doodstil te blijven liggen en geen druppeltje te morsen. Na een paar minuten verlichtte ik haar lijden door de navel te legen.
Je ziet ze nog wel, de klassieke navels. Maar het lijkt wel of ze zijn verdrongen door stulpjes. Stulpjes steken wat naar buiten en lijken op een mislukte knoop. Ze zijn soms ook nog behangen met een piercing, de genadeklap voor elk stulpje. Stulpjes hebben van die rare randjes. Maar het ergste is dat je met stulpjes geen spelletjes kunt doen.
Dit voorjaar hoop ik op mooie klassieke navels. Eerst nog even de rokjesdag van Bril laten passeren en wachten tot de temperatuur wat verder stijgt. Dan worden sombertruien ingewisseld voor korte, frisgekleurde Hennes & Mauritztopjes die bewijzen dat de lente definitief haar intrede heeft gedaan.
Naveldag.
Ik denk dat we er nog een weekje of twee op moeten wachten.
als ik dicht
vroeg de bij
ben ik dan
dichterbij?
Zij kwam uit Idzega
Een vrouw van lichte zeden
Want liet zich zonder tegenstand
Door vijftien man ontkleden
De rechter sprak, pardon mevrouw
Moest u niet protesteren?
Nee zei de vrouw, voor Idze ga
Ik dolgraag uit de kleren
daar zie ik
een meisje loos
o was ik maar
een schuinsmarcheeerder
Laatst kwam ik een vrouw tegen. Zij had drie benen.
"Jij hebt drie benen," zei ik.
"Er ontgaat jou ook niets," zei de vrouw.
Daar had zij een punt. Ik geloof niet dat ik ooit een been over het hoofd heb gezien.
"Loopt het lastig?" vroeg ik.
"Dat valt mee hoor," zei de vrouw. "Ik gebruik er eigenlijk maar twee. De derde hangt er maar een beetje bij."
"Erg onhandig," zei ik.
"Ja," zei de vrouw. "Maar in bed geeft het ongekende mogelijkheden."
Dat zou best eens waar kunnen zijn. Soms fantaseer ik over vrouwen met drie borsten. Twee op de normale plaats en een er precies tussen. Dat is heel erotisch. Tenminste, als je drie handen hebt, en die heb ik in mijn fantasie.
"Word je nooit nagekeken?" vroeg ik.
"Ach," zei de vrouw. "Het went, ondanks de nadelen die ik ervan ondervind. Zoals bij het kopen van kleding. Zie maar eens een leuk triootje schoenen op de kop te tikken. Om maar niet te spreken over broeken en kousen. Altijd een pijp tekort."
Ik voelde met de vrouw mee.
"Je zult ook wel grapjes te verduren krijgen," merkte ik op.
"Ja," glimlachte de vrouw. "Over mijn beste beentje voorzetten en zo. Zeg, maar als je het niet erg vindt, dan neem ik weer eens de benen."
Ik keek de vrouw na toen ze wegliep. Ze keek vast ook naar mij, want ik geloof dat zij ogen in haar rug had.
Ik moest wel lachen om de fantasietjes die we hadden over de twee vrouwen aan het tafeltje naast ons. Achteraf gezien geloof ik toch niet dat het potten waren hoor. Jij hebt daar weliswaar een neus voor - hoe lang is het ook alweer geleden dat je ontdekte dat je lesbisch bent? - maar toen ze afscheid namen zoenden ze elkaar niet eens. Nou ja, wie weet zijn ze wel bang voor ontdekking.
Trouwens, over potten gesproken. Heb ik je al verteld van mijn lila overhemd? Misschien is het wel paars hoor. Ik ben niet zo goed in kleuren. Andere mannen ook niet, en ik heb het idee dat sommigen zelfs denken dat het roze is. Heel erg Gordon en Jolink dus. Ik heb nog nooit zoveel mannen gezien die oogcontact met me probeerden te maken. Dat overhemd moet ik maar niet meer dragen.
Jammer dat het voor jou een maatje te groot is.
Gezellig dat je oude studiegenootje nog even kwam aanwaaien. Vlotte meid hoor, ziet er leuk uit, en ze heeft dat Twentse accent behoorlijk overwonnen. Kwam ze niet uit Hengelo? Als je het mij gevraagd had, zou ik gezworen hebben dat ze uit de Randstad komt. Heel even viel ze uit haar rol toen jij dat grapje maakte over orale seks en dat je daar volgens de Spits kanker van kunt krijgen. Haar geschrokken "nee toch zeker" klonk wel heel erg van over de IJssel.
Nou Lisanne, ik ga er een einde aan maken, aan deze e-mail dan. Ik ga zo even lekker in de tuin werken, dat moet tenslotte ook gebeuren, en straks ga ik de auto wassen want dat is ook al weer een week of twee geleden.
Je merkt wel, hier gaat het leven zijn gangetje.
Bij jou ook?
xxx,
Mosje
Ps. Heb je de Filders van ome Wilders al gezien? Ik nog niet, maar dat komt nog wel. En anders koop ik hem wel op dvd met mijn airmiles.
