violen op koud water
Laatst hoorde ik van een vrouw die opgewonden kon raken van vioolmuziek en koud water.
Ik dacht aan de film Titanic, waarin het scheepsorkestje Nearer My God to Thee speelt, terwijl honderden mensen door het ijskoude zeewater worden verzwolgen.
De vrouw heeft de beelden vast gezien.
Langs de Titanic dwaalden mijn gedachten af naar een gedicht van Jan Engelman, gepubliceerd in 1930, een ode aan de Braziliaanse sopraan Vera Janacopoulos waarin zeeschuim en violen een rol spelen.
Vera Janacopoulos
Cantilene
Ambrosia, wat vloeit mij aan?
uw schedelveld is koeler maan
en alle appels blozen
de klankgazelle die ik vond
hoe zoete zoele kindermond
van zeeschuim en van rozen
o muze in het morgenlicht
o minnares en slank gedicht
er is een god verscholen
violen vlagen op het mos
elysium, de vlinders los
en duizendjarig dolen